Warszawa - wrzesień 1939 roku

Syreny przeciwlotnicze obudziły warszawian już około godziny szóstej rano, pierwszego września. Do miasta zbliżało się powietrzne zgrupowanie wojennych bandytów. Było to co najmniej 80 bombowców i 20 niemieckich myśliwców. Polski dywizjon brygady pościgowej, startujący z zamaskowanych prowizorycznych lotnisk podwarszawskich, znalazł się w powietrzy po 6.50. Do pierwszych starć doszło nad wsią Nieporęt.

Po południu doszło do kolejnego dużego wielkiego nalotu na Warszawę. Z bandytami starło się około trzydzieści samolotów. Nad miasto przedarły się jedynie pojedyncze maszyny wroga. Nieskutecznie próbowały zniszczyć mosty Poniatowskiego i Kierbedzia. Większość z nich w chaosie zrzuciła bomby nad przedpola Warszawy. Zaciekłość polskich lotników była wyjątkowa,podpułkownik Leon Pampuła, po tym jak skończyła się mu amunicja, staranował wrogi samolot, po czym szczęśliwie wyskoczył na spadochronie.

Alarmy przeciwlotnicze będą sygnalizowane przez cały dzień. W mieście słychać było serie strzałów artylerii przeciwlotniczej. Trzy bomby spadły na osiedla mieszkaniowe. Na Grochowie zginęło od bomb 120 osób, w tym 80 kobiet i dzieci. W otwockim zakładzie dla niedorozwiniętych dzieci żydowskich zginęło 7 osób. Do obrony Warszawy stanął cały kraj, nawet komuniści. Potwierdza to śmierć na przedpolach Warszawy Mariana Buczka ,których chwilę wcześniej został zwolniony z więzienia w Rawiczu.