prof. Nałęcz: radni niech zdecydują

ma, 2010-08-17 11:59

Dyskusja wokół pomnika w miejscu krzyża pod Pałacem Prezydenckim nadal nie cichnie. Już wcześniej pisaliśmy o tym, że należałoby sprawę załatwić zgodnie z literą prawa i odpowiednie decyzje pozostawić urzędnikom lub innym osobom kompetentnym w określaniu kształtu przestrzeni publicznej Warszawy.

Policja blokowała napierającą młodzież

Nareszcie pojawił się donośny głos który wyraził podobne przekonanie. Dzisiaj w tvn24 prof. Tomasz Nałęcz (nowy doradca prezydenta) powiedział, że w sprawie pomnika powinni wypowiedzieć się radni naszego miasta, a nie posłowie, rząd czy też osoby prywatne mieniące się "obrońcami krzyża". Zadziwiające jak długo musiała trwać ta awantura, żeby pojawił się pierwszy głos rozsądku.

Powiązane

Doradca prezydenta zwrócił uwagę, że zbliżają się wybory samorządowe, więc dobrze byłoby poznać opinię poszczególnych radnych na temat sprawy krzyża i pomnika. To mogłoby pomóc wyborcom przy podejmowaniu decyzji na kogo oddać swój głos w wyborach.

Ta refleksja nie jest niczym nadzwyczajnym, ale jakoś długo musieliśmy na nią czekać. W Polsce obowiązuje system samorządowy. Oznacza to że rząd i posłowie nie powinni grać pierwszych skrzypiec przy podejmowaniu decyzji o tej czy innej tablicy upamiętniającej, pomnika czy innej formy detalicznych elementów ulic naszych miast. Oczywiście mają prawo wyrażać swoje opinie, ale nie powinni być postrzegani jako decydenci.

Tymczasem w ostatnich tygodniach można było odnieść wrażenie, że ta sprawa jest naprawdę najwyższej wagi państwowej i wymaga skupienia się na niej głównych sił politycznych w kraju, oraz polityków z pierwszych szeregów parlamentu. Czy to nie osłabia pozycji sejmu?

Plamę dały także władze samorządowej. Wydaje się, że częściowo za eskalację sytuacji pod Pałacem Prezydenckim odpowiedzialność ponosi prezydent Hanna Gronkiewicz-Waltz, która nie potrafiła lub nie chciała być równie stanowcza jak podczas usuwania kupców z KDT. Nie chodzi teraz o to, aby krytykować prezydent za ówczesną sytuację, a jedynie wskazać pewną niekonsekwencję w postępowaniu. Można było odnieść wrażenie że władze miasta nie kontrolują tego fragmentu stolicy i zezwalają na postępujące zdziczenie obyczajów zarówno w działaniach obrońców krzyża jak też ich przeciwników.

Przykrym może być obserwowanie jak po dwudziestu latach w miarę udanej transformacji systemowej, kiedy to wydawać mogłoby się, że mechanizmy demokratyczne są już w społeczeństwie doskonale zakorzenione okazuje się to wszystko teatrem, a nasza demokracja fasadową.

Wybierani w demokratycznych wyborach politycy szczebla lokalnego zajmujący odpowiednie urzędy niechętnie zabierają się za rozwiązywanie konfliktów społecznych, a osoby prywatne zamiast naciskać na swoich przedstawicieli w odpowiednich organach samorządu biorą sprawę we własne ręce i rozpoczynają działania które zakłócają porządek publiczny. Miejmy nadzieję, że to jedynie zaburzenie w funkcjonowaniu polskiej demokracji, a nie objaw jej stanu faktycznego.